Twoje wsparcie w pracy

Czasami jest tak, że choćby nie wiem, jak przyjacielska była atmosfera w pracy to swojemu i tak nie mówisz o wszystkim. Nie dlatego, że nie masz, komu ufać. Masz przełożonego, z którym da się rozmawiać. Masz zespół, który Cię szanuje. Masz kolegę z innego działu i HR-owca, który jest naprawdę w porządku.

Nowy pracownik przyszedł. Za dwa lub trzy miesiące odszedł. I nikt się nie zastanowił, dlaczego – bo nie było czasu.
Właśnie tak wygląda zarządzanie zespołem w wielu organizacjach dziś. Nie z lenistwa. Nie z braku kompetencji. Z braku warunków, w których można robić to dobrze. I z błędnego koła, które kręci się tak długo, że wszyscy przestali je widzieć.

Wchodzisz do nowego działu albo nowego oddziału. Siedzisz na pierwszych spotkaniach i słuchasz. Ludzie mówią co działa, a co nie działa i te wersje nie zawsze się pokrywają. Ale większość czeka, że Ty teraz to naprawisz – najlepiej od razu, najlepiej wszystko naraz, najlepiej bez pytań. Jak doktor, który nie zrobi badań i odpowiedniej diagnostyki, tylko wypisze receptę po wysłuchaniu. A czasami pacjent i tak się do tego nie stosuje, bo wie lepiej.

Wchodzisz na spotkanie. Siadasz i wiesz, że jesteś tam tylko ciałem.
Bo głowa jest gdzie indziej. Przy rozmowie, która odbyła się rano przed wyjściem. Przy sprawie, której nie zdążyłeś załatwić. Przy czymś co zostało niedopowiedziane i ciągnie za sobą przez cały dzień, jak niewidzialna linka.

Wypalenie lidera nie wybiera tych, którzy nie dają rady. Wybiera dokładnie odwrotnie – tych którzy dają radę za długo, za dużo i za wszelką cenę. Tych, którzy są buforem między tym, co wymagają, a tym, co możliwe. Tych, którzy widzą całość, wtedy gdy wszyscy inni widzą tylko swój fragment.