Twoje wsparcie w pracy

Gdy w firmie pada słowo „kontrola”, w powietrzu natychmiast wyczuwa się lekkie usztywnienie. Pracownikom staje przed oczami szef stojący za plecami ze stoperem, pytający co piętnaście minut: „I jak tam?”, a liderom – wizja ciągłego doglądania każdego posta, maila i tabelki w Excelu, bo inaczej cała firma spłonie.

Wielu liderów traktuje motywację jak magiczny proszek, którym wystarczy posypać zespół. Trochę pochwał na forum, plakat z motywacyjnym hasłem w sali konferencyjnej lub w korytarzu przy socjalnym, od święta pizza do biura. A potem wracają do gabinetu i dziwią się, że ludzie nadal robią swoje bez błysku w oku.

Wyobraź sobie szefa kuchni, który zawsze sam; kroi warzywa, miesza sos, wykłada talerze i biegnie na salę sprawdzić, czy gościowi smakuje. Jest wszędzie. Jest świetny. I jest kompletnie nie do zastąpienia, co brzmi jak komplement, dopóki nie okaże się, że bez niego kuchnia nie umie ugotować kilkuskładnikowej zupy.
To nie jest historia o talencie. To jest historia o delegowaniu zadań, a raczej o jego braku.

Awansowali Cię, bo byłeś dobry. Najlepszy handlowiec, najrówniejszy specjalista, ten, który długo pracuje w firmie. A potem pewnego poniedziałku okazało się, że masz zarządzać innymi – tylko instrukcji nikt Ci nie zostawił, bo przecież wszystko wiesz.

Fizyczny nieład po powrocie sprzątasz od ręki, bo wiesz jak – kwestia godzin i dwóch prań. Ale ten drugi powrót, ten w środku, nie działa na Twoje komendy. Możesz sobie postanowić „od poniedziałku pełne obroty „, tak jak postanowiłeś rozpakować walizkę – tyle że głowy nie da się tak poukładać. Ona potrzebuje swojego czasu, płynnego przejścia do spraw codziennych.

Jest 21:40. Ludzie dawno poszli do domu, a Ty siedzisz nad wyciągiem z konta i próbujesz rozgryźć zagadkę, która nie ma prawa istnieć. Firma nigdy nie sprzedała tyle, co w tym kwartale. To czemu na koncie zostało tyle, co nie w tym kwartale?

Małą i średnią firmę można porównać do samochodu hybrydowego. Na starcie właściciel jest jedynym napędem, bo inaczej się nie da. Albo jest sam, albo nikt jeszcze nie umie tego, co on chciałbym zrobić. Ludzie, których zebrał, działają na jego pomysłach i jego zleceniach. Dopóki on trwa, auto jedzie. Kiedy on staje, staje wszystko – może nie gaśnie od razu, ale się zatrzymuje.

Większość poradników powie „metoda zależy od sytuacji”. To prawda – tyle że nie cała. Bo ta sama sytuacja, ten sam człowiek, potrafi w jednej rozmowie potrzebować raz coachingu, raz mentoringu. Pytanie nie brzmi, więc „którą metodę wybrać”, tylko „kiedy przełączyć”.

„Na gębę” załatwia się sprawy wtedy, gdy ufasz komuś na tyle, że nie potrzebujesz papierów. Umowa na gębę, słowo za słowo i temat rusza do przodu lub jest załatwione. A gdyby tak zarządzać na gembę? To nie literówka – gemba to japońskie słowo, które brzmi jak nasza swojska „gęba”, a znaczy „właściwe miejsce” – to, gdzie naprawdę dzieje się praca.