Twoje wsparcie w pracy

Awansowali Cię, bo byłeś dobry. Najlepszy handlowiec, najrówniejszy specjalista, ten, który długo pracuje w firmie. A potem pewnego poniedziałku okazało się, że masz zarządzać innymi – tylko instrukcji nikt Ci nie zostawił, bo przecież wszystko wiesz.

Fizyczny nieład po powrocie sprzątasz od ręki, bo wiesz jak – kwestia godzin i dwóch prań. Ale ten drugi powrót, ten w środku, nie działa na Twoje komendy. Możesz sobie postanowić „od poniedziałku pełne obroty „, tak jak postanowiłeś rozpakować walizkę – tyle że głowy nie da się tak poukładać. Ona potrzebuje swojego czasu, płynnego przejścia do spraw codziennych.

Jest 21:40. Ludzie dawno poszli do domu, a Ty siedzisz nad wyciągiem z konta i próbujesz rozgryźć zagadkę, która nie ma prawa istnieć. Firma nigdy nie sprzedała tyle, co w tym kwartale. To czemu na koncie zostało tyle, co nie w tym kwartale?

Małą i średnią firmę można porównać do samochodu hybrydowego. Na starcie właściciel jest jedynym napędem, bo inaczej się nie da. Albo jest sam, albo nikt jeszcze nie umie tego, co on chciałbym zrobić. Ludzie, których zebrał, działają na jego pomysłach i jego zleceniach. Dopóki on trwa, auto jedzie. Kiedy on staje, staje wszystko – może nie gaśnie od razu, ale się zatrzymuje.

Większość poradników powie „metoda zależy od sytuacji”. To prawda – tyle że nie cała. Bo ta sama sytuacja, ten sam człowiek, potrafi w jednej rozmowie potrzebować raz coachingu, raz mentoringu. Pytanie nie brzmi, więc „którą metodę wybrać”, tylko „kiedy przełączyć”.

„Na gębę” załatwia się sprawy wtedy, gdy ufasz komuś na tyle, że nie potrzebujesz papierów. Umowa na gębę, słowo za słowo i temat rusza do przodu lub jest załatwione. A gdyby tak zarządzać na gembę? To nie literówka – gemba to japońskie słowo, które brzmi jak nasza swojska „gęba”, a znaczy „właściwe miejsce” – to, gdzie naprawdę dzieje się praca.

Czasami jest tak, że choćby nie wiem, jak przyjacielska była atmosfera w pracy to swojemu i tak nie mówisz o wszystkim. Nie dlatego, że nie masz, komu ufać. Masz przełożonego, z którym da się rozmawiać. Masz zespół, który Cię szanuje. Masz kolegę z innego działu i HR-owca, który jest naprawdę w porządku.

Nowy pracownik przyszedł. Za dwa lub trzy miesiące odszedł. I nikt się nie zastanowił, dlaczego – bo nie było czasu.
Właśnie tak wygląda zarządzanie zespołem w wielu organizacjach dziś. Nie z lenistwa. Nie z braku kompetencji. Z braku warunków, w których można robić to dobrze. I z błędnego koła, które kręci się tak długo, że wszyscy przestali je widzieć.

Wchodzisz do nowego działu albo nowego oddziału. Siedzisz na pierwszych spotkaniach i słuchasz. Ludzie mówią co działa, a co nie działa i te wersje nie zawsze się pokrywają. Ale większość czeka, że Ty teraz to naprawisz – najlepiej od razu, najlepiej wszystko naraz, najlepiej bez pytań. Jak doktor, który nie zrobi badań i odpowiedniej diagnostyki, tylko wypisze receptę po wysłuchaniu. A czasami pacjent i tak się do tego nie stosuje, bo wie lepiej.