Twoje wsparcie w życiu

„Myślałem, że będzie gorzej. A tu nic. Funkcjonuję. Co jakiś czas coś mnie złapie i puszcza. Czy to normalne?”.
Te stwierdzenia czy pytania słyszę często. I prawie zawsze padają półgłosem, trochę ze wstydem – jakby brak łez był dowodem, że się za mało kochało. Jakby spokój w takiej chwili był czymś, z czego trzeba się tłumaczyć.
Więc powiem od razu, zanim rozwinę: tak, to normalne. Nieokazywanie emocji po stracie nie znaczy, że coś jest z Tobą nie tak. Częściej znaczy coś dokładnie odwrotnego – że Twoja psychika zadziałała tak, jak powinna.

Straciłeś kogoś bliskiego. I teraz stoisz przed pytaniem, którego nikt Ci wcześniej nie zadał wprost: czego właściwie potrzebujesz – kogoś, kto pomoże Ci zrozumieć, co się w Tobie dzieje, czy kogoś, kto pomoże Ci zrobić następny krok?
To nie jest pytanie o to, co lepsze. To pytanie o to, co teraz pasuje Ci bardziej?

Człowiek jest ten sam. Ale wystarczy, że zmienia się otoczenie i zmienia się perspektywa.
To jest coś, co warto powiedzieć głośno, bo rzadko ktoś to mówi: lato w żałobie lub po rozstaniu może być ucieczką. Nie w złym sensie. W takim, że zmiana scenerii, inny rytm dnia, kontakt z naturą – to wszystko potrafi dać przestrzeń, której nie ma w codziennej rutynie pełnej przypomnień.

Czy miałeś takie uczucie, że stoisz przed kimś, kto właśnie stracił bliską osobę i nie wiesz, co powiedzieć?
Większość ludzi w tym momencie robi jedną z dwóch rzeczy. Albo mówi coś, co wydaje się pomocne i może zranić albo nic nie mówi i nic nie robi – z niewiedzy i lęku, że wyjdzie źle.
Obie drogi mogą zostawić osobę w żałobie samą. Natomiast można pomagać osobie w żałobie bez znajomości „właściwych” słów na pamięć.

Raczej słyszałeś lub ktoś powiedział Tobie, że „musisz wyjść ze swojej strefy komfortu”. Może nawet kilka razy.
I może to zrobiłeś. Może się udało, a może na siłę. Przez zaciśnięte zęby. Bo tak trzeba.
A potem zamiast poczuć się silniejszy – poczułeś się gorzej niż przed tym wszystkim.
Czy to znaczy, że coś z Tobą nie tak? Czy może to modne hasło, po prostu nie mówi całej prawdy?

Na początku nie czujesz samotności. Czujesz szok.
I to jest pierwszy paradoks żałoby – ten którego nikt nie zapowiada. W pierwszych dniach jesteś otępiały. Pogrzeb, formalności, ludzie wokół. Samotność czeka spokojnie i daje Ci czas.
A potem gdy szok powoli odpuszcza – ona wchodzi. Cicho. Stopniowo. I zajmuje dokładnie to miejsce, które szok właśnie zwolnił. I to jest moment, który wielu ludzi kompletnie zaskakuje. Bo myśleli, że najgorsze już minęło.

Każdy nosi na sobie jakieś rany, każdy czeka, aż się zagoją. Jednak czy sam czas wystarcza?
Czas jest potrzebny, jak w wielu przypadkach, ale czas trzeba wykorzystać i z nim pracować, bo w przeciwnym razie blizna jest znacznie większa lub dostaniemy zakażenia…

Sięgasz po telefon, żeby mu coś powiedzieć i w ułamku sekundy przypominasz sobie, że nie możesz.
To jest żałoba po mężu w jednym zdaniu. Nie spektakularna, niedramatyczna. Cicha. Codzienna. Wszędzie. Przy porannej kawie, którą robisz w za dużej ilości z przyzwyczajenia.

Wraca w środku nocy, kiedy dom jest cichy lub przy porannej kawie, kiedy nikt nie patrzy. Przy melodii lub zapachu który nagle pojawia się w nieoczekiwanym miejscu. Przy wspomnieniu zdania, które powiedziałeś albo którego nie zdążyłeś powiedzieć. Poczucie winy po śmierci bliskiej osoby. A szczególnie to, które boli najbardziej – kiedy w gruncie rzeczy nie ma żadnej winy.