Twoje wsparcie w życiu

Mieszkacie razem. A wasz wspólny kalendarz na lodówce ma w tym tygodniu dokładnie dwa wspólne pola: „wynieść śmieci” i „zrobić zakupy”. TV oglądacie osobno, w dwóch pokojach, bo szkoda nerwów na spory, który film. Śpicie osobno, bo już nie wyobrażacie sobie spać pod jedną pościelą. A ostatnia dłuższa wymiana zdań dotyczyła tego, czyja kolej na zakupy i miała w sobie tyle emocji, co instrukcja obsługi pralki.

Żałoba przychodzi falami. Uderza, zabiera oddech, a potem na chwilę puszcza. Bywają godziny, a z czasem całe dni, kiedy łapiesz oddech, śmiejesz się z czegoś, jesz obiad ze smakiem. A chwilę później fala wraca, często bez ostrzeżenia.
Depresja to nie fala. To mgła. Nie uderza i nie puszcza, tylko stoi. Jednolita, szara, bez prześwitów. Nie ma tych momentów, kiedy na chwilę robi się lżej, bo mgła otacza wszystko naraz.

Wrzucić talerz do zlewu jest szybciej, niż go umyć. No pewnie. Nie podjąć decyzji jest łatwiej niż ją podjąć. Nie zadzwonić jest wygodniej, niż zadzwonić. Za każdym razem kupujesz sobie chwilę świętego spokoju. Jednak to zakup na kredyt i do tego oprocentowany.

Pogrzeb w dzisiejszych czasach czasami bywa dziwną uroczystością. Z jednej strony najbardziej osobiste pożegnanie, jakie istnieje. Z drugiej – coraz częściej wydarzenie, które ktoś obserwuje, ocenia i zapamiętuje: kto przyszedł, w czym, kto się pokazał. Wystarczy spojrzeć, jak relacjonuje się pogrzeby znanych osób – czasami więcej tam o strojach i o tym, kto zrobił zdjęcie telefonem niż o człowieku, którego żegnano.

Powiedzenie „wszystko jest możliwe” ma dobre serce. Wzięło się z prostej chęci, żeby dodać komuś odwagi. „Chcieć to móc”, „marzenia się spełniają”, „manifestuj, a przyjdzie”. Cała ta półka z motywacją stoi na jednym: że granicę trzyma głównie Twoja głowa, więc wystarczy ją przestawić.

Codzienność ma to do siebie, że doceniamy ją dopiero, gdy się skończy. Zaczynamy tęsknić za zwykłym poniedziałkiem, jak jesteśmy chorzy, za korkiem na obwodnicy, jeśli nasz samochód jest w serwisie, za ludźmi, z którymi pracujemy – jeśli dłużej nas nie ma na danym oddziale. To wszystko doceniamy, jeśli wydarzy się coś, co uniemożliwia nam tę codzienność. Nie zawsze chodzi o stratę bliskiej osoby. Czasem to rozstanie, przeprowadzka, utrata pracy, koniec czegoś, co było oczywiste. Każda z tych rzeczy potrafi uruchomić to samo – proces, który nazywamy żałobą, choć nikt nie umarł.

Stoisz przed drzwiami do pracy i przeraża Cię to, że wejdziesz i za chwilę ktoś podniesie głowę znad biurka i na Ciebie spojrzy. Że w tym spojrzeniu będzie wszystko – współczucie, ciekawość, zakłopotanie. Że ktoś powie „dobrze, że jesteś”, a Ty nie będziesz wiedzieć, co odpowiedzieć. Albo że nie powie nic, i to okaże się też trudne.

Wydaje nam się, że jeśli znamy czyjąś sytuację, to rozumiemy człowieka. Można wiedzieć, że ktoś jest rozwiedziony albo że się rozwodzi. Można wiedzieć, że ktoś jest sam albo jest, że jest owdowiały. Można wiedzieć, że pracuje albo że stracił pracę. I w wielu przypadkach mamy poczucie, że wiem, z kim mam do czynienia.
Ale czy to wiedza? Czy to pewna etykieta?

„Trening czyni mistrza” – to powiedzenie brzmi jak obietnica sprawczości: włóż dużo pracy, a dojdziesz na każdy szczyt. Bez wyjątku. Tylko czy to prawda? I czy na pewno świadomie je używamy, do kogoś, kto jest w miejscu, w którym o żaden szczyt mu nie chodzi – chce po prostu przejść przez dzień?