Twoje wsparcie w życiu

Rzadko kiedy dwa następujące po sobie dni w kalendarzu różnią się od siebie tak drastycznie ciężarem emocjonalnym, jak 1 i 2 listopada. Choć dzieli je zaledwie dwadzieścia cztery godziny, w rzeczywistości pokonujemy w tym czasie drogę od zbiorowego, głośnego spektaklu do głębokiego, samotnego skupienia.

W popkulturze niewiele jest obrazów, które w tak dojrzały i wyprany z taniego strachu sposób dotykają tematu śmierci, jak film „Joe Black”. Choć na pierwszym planie widzimy tam gwiazdorską obsadę i hollywoodzki rozmach, pod spodem kryje się niezwykle trafna lekcja z zakresu psychologii dorosłości, odpowiedzialności i oswojenia tego, co nieuniknione. To nie jest opowieść o strachu – to opowieść o tym, jak zacząć żyć naprawdę, zanim skończy się nasz czas.

Składasz meble i ten Twój regał stoi. Do pierwszego potknięcia. Do dnia, w którym ktoś niechcący się o niego oprze albo dostawi na półkę jedno cięższe naczynie. Wtedy cała konstrukcja składa się z hukiem, a Ty stoisz pośród połamanych desek i wrzeszczysz na cały świat: „Dlaczego znowu trafiłem na tandetny mebel?!”.

Ktoś kiedyś zapytał mnie, kiedy jest dobry moment na nowy związek?
Jednak chyba nie istnieje data w kalendarzu, która na 100%, po którymś dniu żałoby, czy samotności zapalała się na zielono i informuje nas, że można ruszać dalej.

Ale brak daty nie oznaczy, że nie ma żadnej odpowiedzi na to pytanie.

Mieszkacie razem. A wasz wspólny kalendarz na lodówce ma w tym tygodniu dokładnie dwa wspólne pola: „wynieść śmieci” i „zrobić zakupy”. TV oglądacie osobno, w dwóch pokojach, bo szkoda nerwów na spory, który film. Śpicie osobno, bo już nie wyobrażacie sobie spać pod jedną pościelą. A ostatnia dłuższa wymiana zdań dotyczyła tego, czyja kolej na zakupy i miała w sobie tyle emocji, co instrukcja obsługi pralki.

Żałoba przychodzi falami. Uderza, zabiera oddech, a potem na chwilę puszcza. Bywają godziny, a z czasem całe dni, kiedy łapiesz oddech, śmiejesz się z czegoś, jesz obiad ze smakiem. A chwilę później fala wraca, często bez ostrzeżenia.
Depresja to nie fala. To mgła. Nie uderza i nie puszcza, tylko stoi. Jednolita, szara, bez prześwitów. Nie ma tych momentów, kiedy na chwilę robi się lżej, bo mgła otacza wszystko naraz.

Wrzucić talerz do zlewu jest szybciej, niż go umyć. No pewnie. Nie podjąć decyzji jest łatwiej niż ją podjąć. Nie zadzwonić jest wygodniej, niż zadzwonić. Za każdym razem kupujesz sobie chwilę świętego spokoju. Jednak to zakup na kredyt i do tego oprocentowany.

Pogrzeb w dzisiejszych czasach czasami bywa dziwną uroczystością. Z jednej strony najbardziej osobiste pożegnanie, jakie istnieje. Z drugiej – coraz częściej wydarzenie, które ktoś obserwuje, ocenia i zapamiętuje: kto przyszedł, w czym, kto się pokazał. Wystarczy spojrzeć, jak relacjonuje się pogrzeby znanych osób – czasami więcej tam o strojach i o tym, kto zrobił zdjęcie telefonem niż o człowieku, którego żegnano.

Powiedzenie „wszystko jest możliwe” ma dobre serce. Wzięło się z prostej chęci, żeby dodać komuś odwagi. „Chcieć to móc”, „marzenia się spełniają”, „manifestuj, a przyjdzie”. Cała ta półka z motywacją stoi na jednym: że granicę trzyma głównie Twoja głowa, więc wystarczy ją przestawić.