Artur Kubis

Rzadko kiedy dwa następujące po sobie dni w kalendarzu różnią się od siebie tak drastycznie ciężarem emocjonalnym, jak 1 i 2 listopada. Choć dzieli je zaledwie dwadzieścia cztery godziny, w rzeczywistości pokonujemy w tym czasie drogę od zbiorowego, głośnego spektaklu do głębokiego, samotnego skupienia.

W popkulturze niewiele jest obrazów, które w tak dojrzały i wyprany z taniego strachu sposób dotykają tematu śmierci, jak film „Joe Black”. Choć na pierwszym planie widzimy tam gwiazdorską obsadę i hollywoodzki rozmach, pod spodem kryje się niezwykle trafna lekcja z zakresu psychologii dorosłości, odpowiedzialności i oswojenia tego, co nieuniknione. To nie jest opowieść o strachu – to opowieść o tym, jak zacząć żyć naprawdę, zanim skończy się nasz czas.

Składasz meble i ten Twój regał stoi. Do pierwszego potknięcia. Do dnia, w którym ktoś niechcący się o niego oprze albo dostawi na półkę jedno cięższe naczynie. Wtedy cała konstrukcja składa się z hukiem, a Ty stoisz pośród połamanych desek i wrzeszczysz na cały świat: „Dlaczego znowu trafiłem na tandetny mebel?!”.

Ktoś kiedyś zapytał mnie, kiedy jest dobry moment na nowy związek?
Jednak chyba nie istnieje data w kalendarzu, która na 100%, po którymś dniu żałoby, czy samotności zapalała się na zielono i informuje nas, że można ruszać dalej.

Ale brak daty nie oznaczy, że nie ma żadnej odpowiedzi na to pytanie.

Mieszkacie razem. A wasz wspólny kalendarz na lodówce ma w tym tygodniu dokładnie dwa wspólne pola: „wynieść śmieci” i „zrobić zakupy”. TV oglądacie osobno, w dwóch pokojach, bo szkoda nerwów na spory, który film. Śpicie osobno, bo już nie wyobrażacie sobie spać pod jedną pościelą. A ostatnia dłuższa wymiana zdań dotyczyła tego, czyja kolej na zakupy i miała w sobie tyle emocji, co instrukcja obsługi pralki.