Codzienność ma to do siebie, że doceniamy ją dopiero, gdy się skończy. Zaczynamy tęsknić za zwykłym poniedziałkiem, jak jesteśmy chorzy, za korkiem na obwodnicy, jeśli nasz samochód jest w serwisie, za ludźmi, z którymi pracujemy – jeśli dłużej nas nie ma na danym oddziale. To wszystko doceniamy, jeśli wydarzy się coś, co uniemożliwia nam tę codzienność. Nie zawsze chodzi o stratę bliskiej osoby. Czasem to rozstanie, przeprowadzka, utrata pracy, koniec czegoś, co było oczywiste. Każda z tych rzeczy potrafi uruchomić to samo – proces, który nazywamy żałobą, choć nikt nie umarł.

Stoisz przed drzwiami do pracy i przeraża Cię to, że wejdziesz i za chwilę ktoś podniesie głowę znad biurka i na Ciebie spojrzy. Że w tym spojrzeniu będzie wszystko – współczucie, ciekawość, zakłopotanie. Że ktoś powie „dobrze, że jesteś”, a Ty nie będziesz wiedzieć, co odpowiedzieć. Albo że nie powie nic, i to okaże się też trudne.

Wydaje nam się, że jeśli znamy czyjąś sytuację, to rozumiemy człowieka. Można wiedzieć, że ktoś jest rozwiedziony albo że się rozwodzi. Można wiedzieć, że ktoś jest sam albo jest, że jest owdowiały. Można wiedzieć, że pracuje albo że stracił pracę. I w wielu przypadkach mamy poczucie, że wiem, z kim mam do czynienia.
Ale czy to wiedza? Czy to pewna etykieta?

„Trening czyni mistrza” – to powiedzenie brzmi jak obietnica sprawczości: włóż dużo pracy, a dojdziesz na każdy szczyt. Bez wyjątku. Tylko czy to prawda? I czy na pewno świadomie je używamy, do kogoś, kto jest w miejscu, w którym o żaden szczyt mu nie chodzi – chce po prostu przejść przez dzień?

„Myślałem, że będzie gorzej. A tu nic. Funkcjonuję. Co jakiś czas coś mnie złapie i puszcza. Czy to normalne?”.
Te stwierdzenia czy pytania słyszę często. I prawie zawsze padają półgłosem, trochę ze wstydem – jakby brak łez był dowodem, że się za mało kochało. Jakby spokój w takiej chwili był czymś, z czego trzeba się tłumaczyć.
Więc powiem od razu, zanim rozwinę: tak, to normalne. Nieokazywanie emocji po stracie nie znaczy, że coś jest z Tobą nie tak. Częściej znaczy coś dokładnie odwrotnego – że Twoja psychika zadziałała tak, jak powinna.

Straciłeś kogoś bliskiego. I teraz stoisz przed pytaniem, którego nikt Ci wcześniej nie zadał wprost: czego właściwie potrzebujesz – kogoś, kto pomoże Ci zrozumieć, co się w Tobie dzieje, czy kogoś, kto pomoże Ci zrobić następny krok?
To nie jest pytanie o to, co lepsze. To pytanie o to, co teraz pasuje Ci bardziej?