Raczej słyszałeś lub ktoś powiedział Tobie, że „musisz wyjść ze swojej strefy komfortu”. Może nawet kilka razy.
I może to zrobiłeś. Może się udało, a może na siłę. Przez zaciśnięte zęby. Bo tak trzeba.
A potem zamiast poczuć się silniejszy – poczułeś się gorzej niż przed tym wszystkim.
Czy to znaczy, że coś z Tobą nie tak? Czy może to modne hasło, po prostu nie mówi całej prawdy?

Na początku nie czujesz samotności. Czujesz szok.
I to jest pierwszy paradoks żałoby – ten którego nikt nie zapowiada. W pierwszych dniach jesteś otępiały. Pogrzeb, formalności, ludzie wokół. Samotność czeka spokojnie i daje Ci czas.
A potem gdy szok powoli odpuszcza – ona wchodzi. Cicho. Stopniowo. I zajmuje dokładnie to miejsce, które szok właśnie zwolnił. I to jest moment, który wielu ludzi kompletnie zaskakuje. Bo myśleli, że najgorsze już minęło.

Każdy nosi na sobie jakieś rany, każdy czeka, aż się zagoją. Jednak czy sam czas wystarcza?
Czas jest potrzebny, jak w wielu przypadkach, ale czas trzeba wykorzystać i z nim pracować, bo w przeciwnym razie blizna jest znacznie większa lub dostaniemy zakażenia…

Sięgasz po telefon, żeby mu coś powiedzieć i w ułamku sekundy przypominasz sobie, że nie możesz.
To jest żałoba po mężu w jednym zdaniu. Nie spektakularna, niedramatyczna. Cicha. Codzienna. Wszędzie. Przy porannej kawie, którą robisz w za dużej ilości z przyzwyczajenia.

Wraca w środku nocy, kiedy dom jest cichy lub przy porannej kawie, kiedy nikt nie patrzy. Przy melodii lub zapachu który nagle pojawia się w nieoczekiwanym miejscu. Przy wspomnieniu zdania, które powiedziałeś albo którego nie zdążyłeś powiedzieć. Poczucie winy po śmierci bliskiej osoby. A szczególnie to, które boli najbardziej – kiedy w gruncie rzeczy nie ma żadnej winy.

Prawdopodobnie słyszałeś już o pięciu etapach żałoby. Zaprzeczenie, gniew, targowanie się, depresja, akceptacja. Brzmi znajomo. Może nawet próbowałeś dopasować swój ból do tej listy i sprawdzić, na którym etapie jesteś.